خرید بازی 007 Tomorrow Never Dies PS1 پلی استیشن 1

معرفی بازی 007 Tomorrow Never Dies پلی استیشن 1

فردا هرگز نمی‌میرد (به انگلیسی: Tomorrow Never Dies) یک بازی ویدیویی تیراندازی سوم شخص محصول سال ۱۹۹۹ است که توسط بلک آپس انترتینمنت توسعه داده شده و توسط الکترونیک آرتز و ام‌جی‌ام اینتراکتیو برای پلی‌استیشن منتشر شده است. این بازی بر اساس فیلم جیمز باند «فردا هرگز نمی‌میرد» محصول سال ۱۹۹۷ ساخته شده است. توسعه آن در سال ۱۹۹۷، قبل از اکران فیلم، آغاز شد.

هنگامی که مجوز جیمز باند از Rare و Nintendo به MGM و Electronic Arts به دنبال موفقیت Goldeneye تغییر کرد، همه چیز در کشور Bond خوب بود. برای اولین بار از زمانی که کسی به یاد می آورد، یک بازی ویدیویی با مجوز فیلم، یک بازی عالی ساخته است.

Tomorrow Never Dies  چیزهای زیادی برای آن اتفاق افتاد: شناسایی نام Bond (برای بازاریابی). بازی خارق العاده Rare که ایده همه را تقویت می کند که بازی بعدی حتی بهتر (یا به همان اندازه خوب) خواهد بود. و ایده‌های بازی را ایجاد کرد که کارساز بودند، یعنی ابزارهای جالب، گیم‌پلی مخفیانه، و یک شخصیت برجسته، جیمز باند.

اما جایی در امتداد خط، فردا هرگز نمی‌میرد از میان شکاف‌ها افتاد. تمام ایده‌هایی که باید برای آن دنبال می‌شد مانند یک شمشیر دولبه به منفی تبدیل شد. Tomorrow Never Dies به Goldeneye نزدیک نمی شود. حالت‌های چند نفره چهار نفره - یا حتی دو نفره - ندارد، کوتاه است (10 ماموریت)، و در کنترل، دقت سلاح و حرکت ساده بسیار ناخوشایند است. 

علیرغم اینکه می‌خواهد از مقایسه اجتناب کند، برای Tomorrow Never Dies تقریبا غیرممکن است که میراث Goldeneye را متزلزل کند. اما اگر بتوان ساعت را به عقب برگرداند و وانمود کند که Goldeneye هرگز وجود نداشته است، Tomorrow Never Dies  در بهترین حالت یک بازی متوسط خواهد بود. یک بازی متوسط با پتانسیل های از دست رفته زیادی.

گیم پلی بازی 007 Tomorrow Never Dies پی اس 1

این ما را به کجا رها می کند؟ این بازی با تنها 10 سطح، قابل بازی در سطوح سختی Agent یا 007، دارای حداقل عمق، بدون سطح چند نفره، هیچ مخفی کاری برای صحبت نیست و در پایان، واقعاً فقط وسیله ای برای موسیقی و ارائه عالی است. در منظر سوم شخص، بازیکنان می‌توانند در محیط‌های مختلف راه بروند، یواشکی بدوند، بدوند یا کنار بیایند در حالی که بمب‌ها، مواد منفجره و دیگر کارهای جالبی را که باند انجام می‌دهد شلیک می‌کنند یا به کار می‌اندازند. 

بازی آنقدرها که از یک عنوان Bond انتظار می رود پر از رازها و قدرت ها نیست. و واضح است که با پیشرفت در این تیراندازی ساده و بدون استخوان، عمل واقعی گیم‌پلی اصلاً این نیست که مانند یک جاسوس عمل کنید، بلکه بدوید و اسلحه بزنید، تیراندازی کنید و از کنار بروید، و این کار را دوباره انجام دهید.

تعداد زیادی ابزار و اسلحه برای به کارگیری وجود دارد، و آنها میل خاصی را برای نابود کردن و کشتن فراهم می کنند (البته سبک بازی ویدیویی). باند یک تفنگ تهاجمی، یک تفنگ تک تیرانداز، یک خودکار 9MM، SMG 45، بمب های گازی، GL 40، یک موشک انداز، یک تفنگ تک تیرانداز مادون قرمز، و مین های STK در اختیار دارد. 

این مجموعه خوبی از سلاح ها است که بازیکنان از آن لذت خواهند برد. از نظر گجت، او دارای لینک های سر دست، دوربین لینک ماهواره ای، اسکنر اثر انگشت، چاشنی مین STK و کیت های پزشکی مختلف است. هر یک از اینها عملکرد خاص خود را انجام می دهند، اما هیچ یک از آنها برای ذکر افتخاری برجسته نیستند.

اسلحه ها سرگرم کننده هستند، اما کنترل آنها چیز دیگری است. دقت تفنگ تک تیرانداز. در میان اسلحه های دیگر، پیچ شده است. به نظر می رسد بازیکنان برای رسیدن به نقطه مورد نظر، بالاتر یا کمتر از آنچه باید شوت می کنند. در مواقع دیگر به نظر می رسد که آنها مستقیماً سر یک دشمن را هدف قرار می دهند و همچنان از دست می دهند، که احتمالاً به دلیل ایستادن بسیار دور است. 

نماد واقعی هدف گیری به سبک Virtua Cop که برای تفنگ دستی نشان داده می شود ظاهر جالبی دارد، اما علیرغم ظاهر خوبش، به نظر می رسد برای اولین بار به گیمرها پاسخ می دهد، نه افراد سرسخت. این بزرگ است! البته، از آنجایی که دو سطح دشواری وجود دارد، یکی بسیار آسان‌تر از دیگری است و بنابراین گیمرهای سرسخت می‌توانند خود را با آن به چالش بکشند. حالت 007 بسیار سخت است، اما به این دلیل نیست که ماموریت ها متفاوت هستند، بلکه فقط به این دلیل است که دشمنان شما در هدف گیری بهتر هستند و ضربات بیشتری برای کشتن می گیرند. جالب اینجاست که حالت 007 در همان ابتدای بازی قابل انتخاب است.

«کنترل باند» نیز یک سرمایه‌گذاری بی‌نظیر است. باند در پرسپکتیو سوم شخص حرکت می کند، جایی که دوربین به شدت پشت سر می چرخد و هر قدم او را دنبال می کند. اثر کلی مانند تبدیل Tomb Raider  به یک بازی اکشن خالص است. تا حدی کار می کند، اما نه در سطحی که گیمرها می خواهند. حداقل این یکی نیست. شما هم می توانید اردک و رول کنید، اما فایده ای ندارد، زیرا به حس جاسوسی بازی نمی افزاید. و برای افزودن به ناهنجاری کنترل‌ها، حتی راه رفتن روی پاور آپ‌های ساده نیز می‌تواند یک کار باشد.

ناامیدی با جلسات اسکی و رانندگی ادامه دارد. بازی اسکی که من در دو سال گذشته بسیار به آن علاقه داشتم، در یک رویداد ساده 989 Studios 3Xtreme در سراشیبی خلاصه می شود، که در آن شما به سادگی به افراد بدی که از هر طرف حمله می کنند، می کوبید تا شما را زمین بزنند. سطح غم انگیزی است. بسته‌های دارویی نسبتاً آسان جنگل را پر می‌کنند و دشمنان هرگز شانس واقعی برای آسیب رساندن ندارند.

 اما سطح یک سوال بزرگتر را مطرح می کند: آیا یک جاسوس کهنه کار با چوب های اسکی خود به افراد بد دیگر ضربه می زند؟ آیا باند کار جالب تری انجام نمی دهد؟ مثلاً به آنها چاقو بزنیم یا به زور آنها را از صخره ها یا درختان پایین بیاوریم؟ (اگر این اتفاق در اینجا بیفتد، خوش شانس خواهید بود.) یا چطور می خواهید بچرخید و از تیرهای خود برای شلیک گلوله به افراد بد استفاده کنید؟ خب، به هر حال در فیلم جاسوسی که مرا دوست دارد، همینطور است. بخش اسکی بزرگترین منطقه فرصت های از دست رفته است.

رویداد رانندگی تک نیز کم رنگ است. باند قبل از صحبت با کیو که اتفاقاً در کلبه ای نزدیک است، از تفنگ تک تیرانداز دید در شب خود برای بیرون آوردن تعدادی از دشمنان استفاده می کند تا نحوه کار ماشین را توضیح دهد. سپس باند تعدادی ماشین آدم بد را تعقیب می‌کند و از بمب‌های آن‌ها در خیابان دوری می‌کند و هزاران موشک و گلوله را مانند یک بازی شکارچی جاسوسی به سبک قدیمی به ماشین‌هایشان شلیک می‌کند. برخلاف  Spy Hunter، سال 1999 است، و ماشین به این سرعت حرکت نمی کند و به خوبی بازی نمی کند. این کاملا بی الهام است.

گرافیک بازی 007 Tomorrow Never Dies سونی 1

از نظر بصری، Tomorrow Never Dies  یک عنوان ناتمام و ناراحت کننده است که با مشکلاتی همراه است. درزها جلسات اسکی و مناطق پیاده روی را پر از خاک می کنند و مشکلات بریدن تقریباً در هر سطح قابل مشاهده است. انیمیشن‌های دشمنان در حال مرگ اصلاً متنوع نیستند، اما هوش مصنوعی دشمن نیز کاملاً شفاف است. این فقط یک قوطی مجزا از کرم است که من نمی خواهم وارد آن شوم. انیمیشن باند نیز بسیار خشن است. او نرخ فریم نرمی ندارد و باعث می‌شود که حرکت او متلاطم و غیرطبیعی به نظر برسد.

از نظر ارائه کلی، Tomorrow Never Dies  بسیار چشمگیر است. سکانس آغازین (که در آن باند از صخره می پرد و با چتر نجات به محل امن می پرد و به دنبال آن فیلم مانند مقدمه) به خوبی انجام شده است. جلسات توجیهی ماموریت نیز بسیار خوب است. البته تقریباً همه آنها زنگ و سوت هستند، اما حداقل این قسمت های بازی باعث می شود احساس کنید یک جاسوس هستید.

صداگذاری و موسیقی بازی جیمز باند فردا هرگز نمیمیرد

شاید چیزی برای تحسین کردن وجود داشته باشد، موسیقی. بهترین بخش Tomorrow Never Dies مانند زنگ بلند و واضح در یک شب آرام به صدا در می آید. این انتظاراتی را که Goldeneye برای TND ایجاد کرده بود، برآورده می کند. در واقع، موسیقی اینجا بهتر از Goldeneye است. تم های مختلف باند تامی تالاریکو در طول بازی با لبه و وضوح کاملاً متناسب با بازی باند کاملاً بازی می کنند.

جمع بندی

وقتی Tomorrow Never Dies را دیدم و بازی کردم، باورم نمی شد. من می‌دانم که Black Ops  مجبور شد در اواسط بازی به عقب برگردد تا آن را دوباره انجام دهد، به دلیل تغییر در تمرکز، بنابراین این کاملاً تقصیر سازنده نیست که این بازی تا این حد متوسط ظاهر شد. اما مشکل یا نه، بازیکنان فقط نتیجه نهایی را خواهند دید و آن را دوست نخواهند داشت.

 تنها امیدی که می‌تواند این بازی را به موفقیتی خفیف برساند، نام باند و شیدایی نادر ناشی از آن است. شاید بچه‌هایی که قبلاً گلدن آی را بازی نکرده‌اند نیز از آن لذت ببرند. اما من کسی را با سیستم بازی فعلی نمی شناسم که Goldeneye را بازی نکرده باشد.

مایه تاسف است که Tomorrow Never Dies باید با Goldeneye مقایسه شود، اما اگر می‌خواستید پول خود را برای یک بازی Bond بگذارید، و مجبور بودید از بین این دو انتخاب کنید، باید منتظر پاسخ صادقانه باشید. مهم نیست که چقدر سعی می کنید این دو بازی را از هم جدا کنید، و آنها را به صورت جداگانه بررسی کنید، این یک دلیل گمشده است. گلدن آی هنوز دو سال بعد خیلی خوب است. به علاوه، Goldeneye دلیلی است که MGM و Black Ops تصمیم گرفتند مجوز Bond  را برای خود نگه دارند. باند دوباره محبوب شد.

توصیه من؟ این را برای یک آخر هفته اجاره کنید تا خودتان ببینید. اما در عوض، اگر می‌خواهید یک بازی عالی اول شخص و مبتنی بر مخفی کاری انجام دهید، مدال افتخار را خریداری کنید. این تنها چیزی است که در N64 به Goldeneye نزدیک می شود.